Dit is jouw gids voor alles wat je onderweg tegenkomt: ghosters, friendzones, samenwonen na lange relaties en de kunst van stoppen met pleasen en beginnen met poweren. Eerlijke verhalen, scherpe inzichten en een flinke dosis humor om de jungle van het daten niet alleen te overleven, maar er sterker uit te komen.
Toen ik de Datejungle instapte, gedroeg ik me af en toe als een losgelagen puber op Whatsapp. Ik moest mezelf meermaals plechtig beloven: vanaf nu ga ik chill zijn. Geen paniek-appjes. Geen analyse van komma's. Geen "ik voel dat…"-berichten die eindigen met emotionele schade voor iedereen.
Je komt ze opvallend vaak tegen op datingapps: mannen die gekwetst zijn. Niet een béétje, nee … structureel gekwetst. Door hun ex. Door het leven. Door de kosmos. Maar vooral: door vrouwen.
Ze vertellen het meestal vrij snel, alsof het een soort algemene voorwaarden zijn." Door verder te praten ga je akkoord met emotionele afwezigheid, onregelmatige...
De eindejaarsperiode is geen fan van singles.
En singles zijn ook geen grote fan van de eindejaarsperiode. Plots lijkt iedereen gekoppeld. Zelfs mensen waarvan je denkt: hé, jij ook al?
Soms ontmoet ik iemand die alles lijkt te hebben: lief, aanwezig, geïnteresseerd in mijn leven, rustig, veilig… Eigenlijk precies het soort man waarvan iedereen zegt: "dát heb jij nodig."
En ergens weet ik dat ook. Want met een verleden vol trauma, een zenuwstelsel dat nog geregeld in ninja-modus schiet en jaren waarin ik vooral moest...
Ze zeggen het zo vaak dat het bijna irritant wordt: "Je moet eerst zelfliefde vinden voor je opnieuw kan liefhebben."
Ik rolde altijd een beetje met mijn ogen. Zelfliefde klonk te veel als een Instagram-quote. Maar goed… clichés zijn clichés omdat ze meestal waar zijn. Ook deze.
Het begon allemaal met een kapotte lamp en een Ikea kast die niet recht wilde staan. Pas toen merkte ik hoeveel ik zelf moest oplossen als single. YouTube werd mijn beste vriend. Uren zat ik te kijken naar tutorials van mannen met schroevendraaiers en veel te veel enthousiasme. Na een tijdje kon ik het allemaal zelf. En ik was...
De wetenschap heeft nieuws voor iedereen die denkt dat wij single vrouwen zielig met een kat op schoot zitten te wachten op een Tinder-prins: wij zijn gewoon gelukkiger.
Soms lijkt het alsof je, zodra je een nieuwe liefde hebt, automatisch de vraag krijgt:
"En? Wanneer gaan jullie samenwonen?"
Alsof dat de meetlat van succes is.
Mannen op datingapps blijven me verbazen. Hun foto's vooral. Hoe ze het telkens weer voor elkaar krijgen om zichzelf te fotograferen in het slechtst mogelijke licht, is bijna een talent op zich. Vaak lijkt het alsof de foto is genomen tussen de wasmand en het strijkijzer, op een moment dat niemand het mocht weten.
Soms vraag ik me af of ik een foutje in mijn bedrading heb. Ik vind mannen vaak leuk, gezellig, interessant. Ik kan uren met iemand praten, lachen, overeenkomsten ontdekken… en toch: verliefd word ik bijna nooit. Ik wou dat het anders was. Echt. Hoe fijn zou het zijn om gewoon verliefd te worden, zonder dat ik mezelf steeds afvraag...
