Van gemiste vonken en grote ego's tot onverwachte connecties en hilarische missers. Over ontmoetingen die blijven hangen, mannen die verdwijnen, verwachtingen die botsen en momenten die je iets leren, vooral over jezelf.
Je vindt hier verhalen die laten zien dat daten geen lineaire weg is, maar een avontuurlijke jungle.
Op een dag dringt het door: zwaartekracht is geen theorie, maar een actieve deelnemer aan je liefdesleven. Vroeger dacht ik dat sexy zijn zat in een strak lijf, een platte buik en borsten die ambitieus vooruitkeken. Ondertussen weet ik: die ambitie is er nog, alleen hangt ze een beetje lager.
Er was een periode waarin ik daten behandelde als iets vrijblijvends… en mezelf daarin licht overschatte. Als ik een leuke man ontmoette en het klikte, dan hield ik het vooral luchtig. Geen grote woorden, geen duidelijke grenzen en al zeker niet: "ik ben niet op zoek naar iets vrijblijvends." Integendeel.
Ze zeggen dat een vrouw in de handen van de juiste man honderd verschillende vrouwen kan zijn. Zacht, speels, vurig, lief, onweerstaanbaar. Prachtig, toch? Alleen… ik heb ook ontdekt dat je in de handen van de verkeerde man óók honderd verschillende vrouwen kan zijn. Onzeker, twijfelend, overdenkend, lichtjes gestrest.
Ik start mijn weekend met mijn favoriete therapie: een uurtje bij Katrijn. Nagels in vorm. Hoofd leeg. Koffietje erbij. Tussen het vijlen en lakken door hebben we het over alles wat ons bezighoudt. Van moeilijke momenten tot situaties die zo absurd zijn dat je alleen maar kan gieren van het lachen. En ja, vaak gaat het over daten. Of beter...
Ik heb lang gedacht dat verliefdheid me moest overvallen. Vlinders, chemie. Dat gevoel van: ja, dit is 'm. En als dat er niet was? Dan was het dus niks.
Ik zit met een glas wijn in bad en probeer te ontspannen. Dat lukt ongeveer vijf seconden. Want vrouwen denken blijkbaar nooit 'nergens' aan. Zonder waarschuwing opent mijn hoofd een paar oude tabbladen. Zoals dat van emotioneel onbereikbare mannen die na intens contact ineens besluiten dat stilte ook een vorm van communicatie is.
Is monogamie uit de mode? Ik krijg al stress bij het idee van één man… laat staan zeven potentiële vaders en een gedeelde agenda voor familie activiteiten. Maar makkelijk heeft monogamie het vandaag niet. Tegenwoordig betekent dat: een huis, een job, een therapeut én iets spannends naast de vaste partner. Vrijheid, heet dat dan.
Vroeger wist je het in een dorp vrij snel.
Er was altijd wel een man waarvan iedereen wist: tja… leuk voor even, maar geen toekomstmateriaal. Niet omdat hij per definitie slecht was, maar omdat hij telkens weer hetzelfde spoor achterliet. Enthousiasme. Verwachting. Verdwijning. En daarna een volgende vrouw die dacht: bij mij zal het wel anders zijn....
Geluk is soms een kwestie van perspectief. Ik loop naar huis na een date in een gezellige wijnbar. De wijn was goed, het gesprek ook. Maar tegelijk weet ik: dit wordt 'm niet.
Vijf jaar lang kwam hij terug. Soms zachtjes, soms met tromgeroffel. En altijd met dezelfde zin: "Die connectie tussen ons… dat is zo speciaal, hè?"
