Na de eerste paar dates had ik het spel door. Of, dat dacht ik toch! Maar toen ontdekte ik een ander level in dit spel: de paradox van mannelijke communicatie.
Het begint zo leuk. Je matcht op een dating-app en hij is ineens de koning van de communicatie. Je ontvangt berichtjes vol humor, aandacht en interesse. Hij lijkt overal op te reageren, en je denkt: "Wauw, deze man snapt het". En dan komt het moment: je wisselt telefoonnummers uit en plant een date. En BAM! Alles verandert.
WhatsApp verandert voor hem van een speels flirtplatform in een zakelijke tool. Je krijgt geen vragen meer over hoe je dag was of opmerkingen over je profielfoto. Nee, het draait nu om praktische zaken: "Hoe laat spreken we af?" "Waar?" Geen woord of zin méér dan nodig. Na die korte logistieke uitwisseling... stilte. Geen woord, soms wel dagenlang. Je vraagt je af: "Waar is die leuke, vlotte man van het begin gebleven? "
En daar zit het probleem: mannen en vrouwen gebruiken WhatsApp anders. Mannen zien WhatsApp als een middel met een doel. In de "jachtfase" willen ze vooral scoren maar zodra de date gepland is, schakelt hun brein over naar een andere modus. Missie geslaagd, buit binnen! In hun hoofd is er geen reden om nog extra moeite te doen. Voor hen is dit rust: Het is toch geregeld?
Maar vrouwen zien WhatsApp als een voorprogramma van de date – een kans om alvast wat vonkjes te laten overslaan. Die stilte voelt voor ons dan al snel als: Verliest hij interesse? Heeft hij spijt? Terwijl hij waarschijnlijk gewoon relaxed op de bank zit, wachtend tot hij je in het echt ziet.
Hetzelfde gebeurt al je een tijdje met hem date. Het lijkt simpel, maar geloof me, Whatsapp is een mijnenveld. Mannen en indirecte hints? Geen goede match. Zeg je iets subtiels zoals: "Oh, het lijkt me leuk om samen eens te koken," dan gaat dat recht over hun hoofd. Maar probeer eens direct te zeggen: "Weet je, ik zou het fijn vinden als jij eens iets voorstelt om samen te doen." BAM! Zijn reptielenbrein slaat op tilt. Je dacht dat je gewoon even je gedachten deelde, maar plots verandert zijn houding en lijkt het alsof je in een psychologische oorlog bent beland. Jij tegen zijn ego.
En advies geven? Dat is helemaal gevaarlijk terrein. Ironisch genoeg zien sommige mannen dat niet als hulp, maar als bemoeienis. Ineens ben je niet meer de gezellige, lieve vrouw die ze aan het leren kennen waren, maar de "chef" die met een vergrootglas door hun leven loopt.
Hoe frustrerend het soms ook is, iemand leren kennen heeft wel iets bijzonders. Je ontdekt wanneer je speels kunt zijn, wanneer je even gas terug moet nemen en wanneer je gewoon moet accepteren dat mannen en vrouwen fundamenteel anders denken over communicatie.
En ik? Ik speel het spel vol overtuiging, maar wel zoals ik ben: eerlijk en authentiek. Stiltes en halve zinnen? Daar doe ik niet aan. Soms ben ik misschien iets te direct (lees: een echte flapuit) en ja, dat botst wel eens. Dan word ik al eens "chef" genoemd maar… so be it. Het belangrijkste is dat ik plezier heb en met mezelf blijf lachen, hoe het ook loopt..
Is monogamie uit de mode? Ik krijg al stress bij het idee van één man… laat staan zeven potentiële vaders en een gedeelde agenda voor familie activiteiten. Maar makkelijk heeft monogamie het vandaag niet. Tegenwoordig betekent dat: een huis, een job, een therapeut én iets spannends naast de vaste partner. Vrijheid, heet dat dan.
De eindejaarsperiode is geen fan van singles.
En singles zijn ook geen grote fan van de eindejaarsperiode. Plots lijkt iedereen gekoppeld. Zelfs mensen waarvan je denkt: hé, jij ook al?
Vroeger wist je het in een dorp vrij snel.
Er was altijd wel een man waarvan iedereen wist: tja… leuk voor even, maar geen toekomstmateriaal. Niet omdat hij per definitie slecht was, maar omdat hij telkens weer hetzelfde spoor achterliet. Enthousiasme. Verwachting. Verdwijning. En daarna een volgende vrouw die dacht: bij mij zal het wel anders zijn....
Geluk is soms een kwestie van perspectief. Ik loop naar huis na een date in een gezellige wijnbar. De wijn was goed, het gesprek ook. Maar tegelijk weet ik: dit wordt 'm niet.
