Wanneer kreeg ik eigenlijk smaak?
Vind jij ook dat aardbeien de laatste tijd zo weinig smaak hebben? Laatst stond ik in de supermarkt met een bakje in mijn handen en twijfelde ik. En toch legde ik ze in mijn winkelkar.
Thuis, na de eerste hap, dacht ik ineens: waarom doe ik dit eigenlijk? Waarom geef ik geld uit aan iets waarvan ik op voorhand al weet dat het me gaat teleurstellen? Toen besefte ik dat dit helemaal niet over aardbeien ging.
Bij aardbeien vertrouw ik mijn smaakpapillen. Bij mannen vertrouwde ik jarenlang vooral mijn hoofd. Alsof mijn verstand beter wist dan mijn gevoel. Waarom? Omdat je jezelf blijft vertellen dat hij vast leuker wordt. Dat de vonk nog wel komt. Dat je hem misschien gewoon wat beter moet leren kennen.
En zo bleef ik soms zitten tijdens dates waarvan ik na tien minuten eigenlijk al wist hoe ze zouden eindigen. We stelden beleefde vragen en lachten op de juiste momenten. Alle vakjes werden netjes afgevinkt. Alleen mijn hart deed niet mee.
Het gaat niet alleen over mannen. Ik zat ook in restaurants waar iedereen lyrisch over was, terwijl ik dacht "is dit het nu?" Of kleding die perfect paste, maar nooit als "mij" voelde. In keuzes die veilig waren, maar nooit opwindend. Het gekke is dat je dat jarenlang normaal vindt. Je noemt het volwassen. Je leert compromissen sluiten. Je zegt tegen jezelf dat perfect niet bestaat.
En voor je het weet, leef je een leven waarin bijna alles een zeseneenhalf is. Tot ik op een dag dacht: ik heb helemaal geen zin meer in een zeseneenhalf.
Misschien hoort dat bij ouder worden. Ik zit niet meer in de fase waarin ik denk dat ik alle tijd van de wereld heb. Elke saaie date kost me een avond die nooit meer terugkomt. Elk oppervlakkig gesprek kost energie. Elke keer dat ik genoegen neem met "wel oké", lever ik eigenlijk een klein stukje van mezelf in. En daar ben ik zuinig op geworden.
Dat betekent niet dat mijn eisen onmogelijk hoog zijn geworden. Integendeel. Ik verlang helemaal niet naar perfectie. Ik verlang naar echtheid.
Naar mensen die nieuwsgierig zijn. Die vragen stellen en ook echt luisteren naar het antwoord. Naar een man waarbij de tijd ongemerkt voorbijgaat en waarmee je lacht tot je buik pijn doet. Waarvan je thuiskomt en denkt: dat voelde goed.
En ja, daar hoort ook seks bij. Niet omdat seks het belangrijkste is, maar omdat het iets zegt over aandacht. Over verbinding en over elkaar echt zien. Ik geloof steeds meer dat mensen die met aandacht beminnen, vaak ook met aandacht leven.
Net zoals ik verlang naar eten dat ergens naar smaakt.
Naar aardbeien die weer naar aardbeien smaken.
Naar brood waarvan de geur alleen al genoeg is om er onderweg een stuk van af te breken.
Naar een huis waar ik de deur opendoe en denk: wat woon ik hier toch graag.
Naar vrienden waarbij drie uur voelt als twintig minuten.
Naar muziek waarbij ik vals begin mee te zingen.
Naar parfum dat iemand zich maanden later nog herinnert.
Want ik wil geraakt worden. Niet af en toe maar elke dag een beetje. Dat betekent niet dat alles groots moet zijn. Nee, het zit in een goede cappuccino op een zonnig terras. In versgewassen lakens. In een wandeling waarbij je je telefoon vergeet. In een kus die net iets langer duurt dan nodig is. In mensen die je energie geven in plaats van kosten.
Kwaliteit, ik denk dat dát misschien wel het grootste cadeau van ouder worden is. Je leert eindelijk het verschil tussen "genoeg" en "precies goed".
Misschien heb ik eindelijk smaak gekregen en daarom zeg ik tegenwoordig veel gemakkelijker nee. Tegen mannen die me niet raken, tegen gesprekken die nergens naartoe gaan, tegen alles wat lauw aanvoelt.
En ja, ook tegen dat bakje smaakloze aardbeien.
Want als je eenmaal hebt geproefd hoe het voelt wanneer iets echt klopt... is teruggaan geen optie meer.