Single zijn: tussen vrijheid en eenzaamheid

Er bestaat een groot verschil tussen alleen zijn en eenzaam zijn. Alleen… soms merk je dat pas wanneer je op zondagavond voor de derde keer tegen jezelf begint te praten.

Ik denk dat we als singles vaak doen alsof we allemaal volledig zen zijn met ons zelfstandige leven. Alsof we fluitend quinoa staan te koken voor één persoon terwijl we ondertussen intens genieten van onze innerlijke rust en een glas wijn.

Ik heb een vriendin die gemaakt lijkt voor het singleleven. Ze kan met zichtbaar geluk een volledige avond alleen doorbrengen. Ze maakt een uitgebreid gerecht voor zichzelf, nestelt zich onder een dekentje en binge-watcht moeiteloos vijf afleveringen van een Netflixserie. En ze vindt dat heerlijk.

Ik bewonder dat.

Na anderhalf uur alleen thuis begin ik daarentegen spontaan meubels te verschuiven, mijn kasten uit te kuisen of online vliegtickets te bekijken naar landen waar ik ooit naartoe wil. Soms denk ik dat er ergens diep vanbinnen een vleugje ADHD in mij verstopt zit. Ik moet bezig zijn, heb prikkels nodig, mensen, leven.

Begrijp me niet verkeerd: ik hou van alleen zijn. Echt. Ik geniet van mijn rust, mijn vrijheid, mijn eigen ritme. Niemand die vraagt wat we vanavond gaan eten. Niemand die zucht wanneer ik voor de vijfde keer hetzelfde liedje opzet op Spotify. Heerlijk.

Maar er is voor mij wel een grens.

Ik kan goed alleen zijn, maar een volledig weekend zonder mensen voelt voor mij toch anders.
Dan mis ik de kleine dingen. Dat gezellige babbelen aan de ontbijttafel. Dat nutteloze "ditje-datje"-gepraat waar je stiekem toch gelukkig van wordt. Of gewoon iemand die zegt: "Moet ge nu horen wat er mij gisteren is overkomen."

En ik denk dat daar net het verschil zit tussen alleen zijn en eenzaam zijn.

Alleen zijn werkt prima wanneer je nog genoeg onder de mensen komt. Wanneer je blijft afspreken, lachen, buitenkomen. En niet op woensdag beseft dat je al sinds zondag in exact dezelfde comfortabele broek leeft. 

Eenzaamheid begint meestal heel onschuldig. Eerst blijf je een avond thuis. Dan nog één. En plots zit je op vrijdag met een boterham in de keuken terwijl Netflix vraagt of je nog aan het kijken bent. 

Niet wachten tot iemand iets organiseert, maar zelf de stap zetten. Een terrasje, een wandeling, een telefoontje. Gewoon onder de mensen blijven. Niet omdat het moet, maar omdat je er beter van wordt. 

In de zomer is het makkelijk. Dan lijkt de wereld gemaakt voor spontane apero's en terrasjes.
Maar de winter… amai, dat is een test. De Olympische Spelen van het singleleven.
Om vijf uur donker, regen tegen het raam en dan nog koken voor jezelf? Dat vraagt discipline en een beetje moed.

En toch leer ik daar ook iets uit. Dat vertragen soms nodig is. Dat niet elk leeg moment meteen moet opgevuld worden. Dat rust niet hetzelfde is als leegte.

Misschien zou ik dus inderdaad een klein beetje meer van die vriendin moeten hebben. Een beetje meer dekentje, een beetje minder chaos, een beetje meer genieten van stilte zonder ze onmiddellijk te willen vullen.

Maar goed… niet te veel ineens hé. Iemand moet uiteindelijk toch die terrasjes draaiende houden.