Monogamie: ouderwets of wijs?

Is monogamie uit de mode? Ik krijg al stress bij het idee van één man… laat staan zeven potentiële vaders en een gedeelde agenda voor familie activiteiten. Maar makkelijk heeft monogamie het vandaag niet. Tegenwoordig betekent dat: een huis, een job, een therapeut én iets spannends naast de vaste partner. Vrijheid, heet dat dan.

Laatst ontmoette ik zo'n man. Leuk, verzorgd, ontspannen. "Ik heb mijn shit op orde," zei hij. "Hopelijk jij ook!" Dat is bij mij ondertussen een alarmsignaal. Even later volgde de nuance: "Ik ben al sinds mijn 16de samen met mijn vrouw, maar we willen experimenteren."
Ik glimlachte beleefd en dacht: Wat een eer. Ik mag het zijpaadje zijn.   

Ik heb vriendelijk bedankt.
Niet omdat ik preuts ben.
Maar omdat ik mijn eigen shit net iets te goed op de rit heb om iemands proefproject te worden.

Volgens wetenschappers is monogamie trouwens vooral een afspraak. Geen natuurwet.
Biologisch gezien zouden we niet gemaakt zijn om een leven lang bij één persoon te blijven. Te veel prikkels. Te lange levens. Te veel apps.

Vooral jongeren lijken dat idee te omarmen. Open relaties, polyamorie, ethically non-monogamous,  alsof liefde tegenwoordig een HR-term is. 

Maar hoe ouder je wordt, hoe minder ideologisch je erin staat.
Ik sta achter monogamie. Nog altijd.
Niet omdat ik geloof dat verlangen plots verdwijnt zodra je een relatie hebt, maar omdat kiezen voor één iemand rust geeft. Diepte. Continuïteit.

Wat wel veranderd is, is mijn blik op trouw.
Niet omdat ik er lichter over denk maar omdat ik geleerd heb dat ontrouw zelden het echte probleem is. Intussen weet ik: iemand kan je jarenlang laten geloven dat hij trouw is, terwijl hij ondertussen een dubbelleven leidt. Het is niet de misstap die pijn doet, maar de leugen. Een slippertje zegt weinig over je karakter. Onverschilligheid wel. 

Neem nu Ruben Van Gucht, die in een podcast vertelde dat hij een lijst bijhield van vrouwen met wie hij seks had gehad. Hij kwam uit op 69.  Soixante-neuf, jawel. Toeval? 😉

Is 69 veel? Zeker. Al zegt dat misschien vooral iets over mezelf en iets minder over Ruben. Bij hem geen verborgen agenda, hij is open over zijn leven en eerlijk over zijn keuzes.
Een reminder dat monogamie niet het enige model is, zolang eerlijkheid blijft. 

Misschien zoeken we geen open relatie, maar wel een open gesprek. Op mijn leeftijd is monogamie  geen belofte voor altijd, maar een keuze die je elke dag opnieuw maakt. Heel bewust en met beide ogen open.  Minder zwart-wit maar ook minder naïef.

Ik kies bewust voor één lijf,  één hart en geen Excel-bestand. Voor nu tenminste.