Hoe ik leerde daten met mezelf

In het begin vond ik het alleen zijn ronduit ellendig. Niet omdat ik niet van rust hou, maar omdat stilte soms hard kan klinken. Vooral op zaterdagavond, met een lege zetel naast je en Netflix die vraagt of je "nog steeds kijkt".  Ja, natuurlijk kijk ik nog, wie anders?

Ik werd er triest van. Zo'n sluipend verdriet dat je ongemerkt naar beneden trekt. Op een dag dacht ik: dit stopt pas als ik stop. En ik besliste: Eén dag triest mag, daarna is het genoeg. 

Maar toch merkte ik dat ik deed wat veel singles doen: ik stopte met moeite doen voor mezelf.
Niet koken, niet versieren (het eten bedoel ik), gewoon iets uit de diepvries in de oven schuiven. Maar dat werkt niet. Want als jij niet eens voor jezelf wil zorgen, wie dan wel?

Dus besloot ik het anders te doen. In stapjes.
Eerst ging ik alleen wandelen. Daarna alleen op een terrasje zitten. In het begin voelde dat alsof ik een bord boven mijn hoofd droeg met "ALLEEN" erop. Maar niemand keek. Mensen zijn druk met hun eigen cappuccino.

Toen ontdekte ik singlesgroepen op social media. En daar werkte het algoritme wonderbaarlijk goed: ineens zag ik alleen nog vrolijke, zelfverzekerde single vrouwen. Vrouwen die lachten, dansten, reisden, kortom: genoten. Inspirerend! En inspiratie werkt een stuk beter dan zelfmedelijden. 

Ik maakte een mini to do-lijstje voor mezelf: een soort bucketlist voor beginners.
Alleen naar de film. Alleen een koffietje drinken. Maar ook investeren in vriendinnen en familie. Want het is zo makkelijk om in je cocon te kruipen en te denken dat niemand je mist, terwijl je gewoon zelf niets laat horen.

En toen begon ik het zelfs leuk te vinden om uit mijn comfortzone te stappen. Stap voor stap kwam er weer energie. Ik schreef me in voor een kundalini-workshop en een cursus burlesque dance, dingen die de oude ik nóóit had gedaan. Daar stond ik dan, te ontdekken dat ik eigenlijk best lef heb.

Het mooiste? Je ontmoet mensen die totaal anders zijn dan jij, maar die je wereld groter maken. Dat is, denk ik, de essentie van het leven. Single of niet: jezelf blijven uitdagen.

Ik zit intussen aan versie 4.0 van mezelf. Niet perfect, maar ik vermoed dat de updates blijven komen.
En deze versie… die voelt gelukkig. Alleen. En dat is helemaal goed zo.