Hij voelde alles. En toen niets meer.

Ik zit met een glas wijn in bad en probeer te ontspannen. Dat lukt ongeveer vijf seconden. Want vrouwen denken blijkbaar nooit 'nergens' aan. Zonder waarschuwing opent mijn hoofd een paar oude tabbladen. Zoals dat van emotioneel onbereikbare mannen die na intens contact ineens besluiten dat stilte ook een vorm van communicatie is. 

Toen ik begon met daten, zocht ik het probleem vaak bij mezelf. Dat doen wij vrouwen nu eenmaal. Verdwijnen nemen wij niet licht op. Nee, wij pakken het serieus aan. Met een audit, inclusief checklist, evaluatieformulier en een Excel waar zelfs een wiskundeleraar trots op zou zijn.

Was ik te enthousiast, te beschikbaar, te eerlijk? Had ik dat ene appje met een emoji minder moeten sturen? Was ik een emoji-type en... bestaat daar therapie voor? Misschien, dacht ik toen, had ik gewoon geen mensenkennis.

Die twijfel kwam niet uit het niets maar had een verleden. Na mijn huwelijk was vertrouwen geen vanzelfsprekendheid meer. Niet in een ander, en al zeker niet in mezelf. Sindsdien stelde ik niet alleen mannen, maar ook mijn eigen intuïtie in vraag.

In die jaren raakte ik opvallend vaak verstrikt in hetzelfde type man: charmant, warm, verleidelijk en emotioneel onbereikbaar. Van knuffelbaar naar no-go zone in 0,3 seconden. En ik praatte het voor mezelf goed: Friends with benefits. Meer had ik niet nodig, hield ik mezelf voor. Tot ik leerde kijken, observeren, lezen… en zag hoe voorspelbaar die patronen eigenlijk zijn.

Toen het contact met mijn laatste FWB plots stopte, voelde ik… weinig. Geen paniek, geen tranen, geen nachtelijke WhatsApp-analyses met vriendinnen. Ik wist precies wat voor type man dit was en kon het plaatsen. Want deze man draait ons geen rad voor ogen. Hij vindt ons écht leuk, voelt écht iets, is écht enthousiast. Oké, toegegeven, bij die speciale connectie draait er misschien een klein radje mee 😉.

Alleen… zijn emoties werken als een kleuter met Lego: extatisch blij als het torentje staat, dolenthousiast over elk blokje. En dan valt het torentje om. Chaos! Tranen! Alles verloren! Maar vijf minuten later bouwt hij alweer iets nieuws, alsof het oude torentje nooit heeft bestaan.

Zo gaat dit type man met emoties om. Van extatisch verliefd naar compleet afsluiten is voor hem een fluitje van een cent. Niet omdat jij iets fout deed, maar omdat hij zijn gevoelens niet kan temmen. Hij gaat niet rustig. Nee, hij gaat vol gas, zonder rem op zijn emoties. En ondertussen heeft hij torenhoge verwachtingen van een vrouw. Geen enkele vrouw kan dat aan. Zelfs een yogi niet.

En wat doet hij dan? Precies hetzelfde als altijd. Hij verdwijnt plots zonder handleiding, zonder waarschuwing, zonder uitleg. Door naar de volgende, niet omdat jij niet genoeg was maar omdat hij zelf niet stabiel in het leven staat. Intimiteit is voor hem geen veilige haven, maar een test die hij onbewust altijd laat mislukken. Want blijven vraagt meer moed dan verdwijnen.

Dus, een goede raad.... laat het los. Jij bent niet verantwoordelijk voor zijn chaos, zijn dramatische exits of zijn overdrive. Jij mag leven, lachen, flirten, genieten.... En ondertussen genieten van een wijntje met een goed boek, terwijl je stiekem glimlacht om het feit dat jij wel stabiel bent.