De geur van verlangen
Vanochtend zit ik op een terrasje met een cappuccino voor mijn neus, zonnebril op en geen haast. Sinds ik single ben, kijk ik anders naar mensen. Ik vraag me af wie op een eerste date is, wie al dertig jaar samen is en wie net als ik verhalen verzint over onbekenden.
Mijn aandacht blijft hangen bij een man een paar tafeltjes verder. Opvallend eigenlijk, want hij is niet eens mijn type. Toch keren mijn ogen telkens weer naar hetzelfde tafeltje terug. Wat trekt me zo aan? Zijn houding? Zijn glimlach? De rust waarmee hij daar zit? Net wanneer ik het wil opgeven, zegt hij iets tegen de ober.
En dan weet ik het.
Een warme mannenstem... daar smelt ik voor. Zo'n diepe, warme stem heeft iets intiems. Ik kan er uren naar luisteren. Desnoods leest hij de ingrediënten van een pak cornflakes voor.
Op dat moment besef ik hoe vreemd aantrekkingskracht eigenlijk is. We denken dat we verliefd worden met onze ogen, terwijl onze andere zintuigen vaak al lang gekozen hebben.
En als er één zintuig is dat voor mij alles overstemt, dan is het geur.
Geur is nooit zomaar een geur. Ze draagt herinneringen mee, gevoelens, mensen. Soms zelfs een heel leven. We bewaren duizenden foto's van de mensen die we graag zien. Maar geen enkele foto doet wat een geur kan. Ze brengt je niet alleen terug naar een persoon, maar vooral naar het gevoel dat die persoon je gaf.
Je hebt maar één ademteug nodig.
Een vleugje parfum. De geur van zonnecrème. Vers gemaaid gras. Zonder waarschuwing sta je weer op een plek waarvan je dacht dat je die allang achter je had gelaten. Plots ben je weer terug bij die ene kus, die vakantie of die lange omhelzing.
We hebben allemaal weleens een date gehad die op foto's een dikke negen was… tot hij tegenover ons zat. Of omgekeerd. Iemand waarvan je dacht: "Nee." En een uur later vroeg je je af waarom je hem ineens zo aantrekkelijk vond.
Je kunt eindeloos swipen en uren bellen. Maar aantrekkingskracht ontstaat vaak pas wanneer iemand dichtbij genoeg komt. Iemand kan een perfecte profielfoto hebben. Maar als mijn neus "nee" zegt, houdt het op.
Want sommige dingen kun je niet zien op een scherm. Je moet ze ervaren. Voor mij begint sensualiteit niet in de slaapkamer. Ze begint op het moment dat je onbewust een stap dichterbij wilt zetten.
Dus terwijl ik mijn cappuccino uitdrink, betrap ik mezelf erop dat ik opnieuw naar het tafeltje verderop kijk. Niet omdat hij de knapste man op het terras is. Maar omdat mijn zintuigen blijkbaar al iets hadden opgemerkt waar mijn hoofd nog even over moest nadenken.