Het universum had andere plannen

Ik dacht weer eens dat ik er klaar voor was. Ik had mezelf bijna een schouderklopje gegeven, echt waar. Verdriet verwerkt? Check. Voldoende zelfliefde? Dubbel check. Terug op de datingmarkt? Waarom niet, het universum had me immers klaargestoomd. 

Ze zeggen vaak dat je aantrekt wat je uitstraalt. Dat klinkt mooi, zelfs een beetje spiritueel. Maar ik heb het de voorbije tijd ook echt gevoeld. Niet als theorie, maar als iets wat stilletjes verschoof.

Ik heb veel geïnvesteerd in meditatie, ademwerk, dankbaarheid en vooral het leren kijken naar kleine dingen in plaats van altijd naar "meer". In het begin deed ik dat bijna krampachtig, alsof ik mijn frequentie kon forceren. Alsof geluk iets was waar je met voldoende discipline naartoe kon werken. Gewoon hard genoeg mijn best doen en hop, hogere energie. Spoiler: zo werkt het niet.

Maar ergens onderweg kantelde er iets en ging het plots vanzelf. Alles werd zachter, rustiger, minder gestuurd vanuit mijn hoofd en meer gedragen van binnenuit. Net toen ik stopte met zo hard proberen, voelde ik mijn energie bijna vanzelf veranderen. Alsof mijn frequentie eindelijk klopte met wie ik werkelijk was.

Wat ik bijzonder vond, was dat ik het niet alleen in mezelf voelde. Ook de mensen die op mijn pad kwamen veranderden. Gesprekken voelden oprechter, mensen zachter en situaties minder zwaar. Alsof mijn energie eindelijk iets anders begon aan te trekken.

In theorie klinkt dat misschien zweverig. In de praktijk merk je het gewoon. Dus waagde ik de sprong. De liefde tegemoet op mijn nieuwe frequentie, fris en stralend. 

En toch. Daar zat ik dan, op die date, tegenover een man die zei: "Ik heb geen rugzakje meer."

Ah.

Mijn buikgevoel werkte sneller dan die ene zin. Terwijl hij praatte, voelde ik het al: kleine ruis. Niks dramatisch, maar gewoon… niet zuiver. En dat is het vervelende als je met jezelf aan de slag gaat. Je begint dingen te voelen die niet uitgesproken worden. Eens je dat voelt, kan je het niet meer ont-voelen. Hoe hard iemand ook blijft herhalen dat alles "verwerkt" is.

Dit gaat trouwens niet over kieskeurig zijn. Iedereen heeft een rugzak. Gelukkig maar, want mensen zonder bagage zijn ofwel heel jong ofwel oneerlijk. Het verschil zit in wat iemand met die rugzak gedaan heeft. En of ik daar energie in wil steken.

Wat ik ook geleerd heb: ik hoef niet alles meer mee te nemen. Vroeger nam ik makkelijk iemands energie over. Voor je het weet loop je rond met gevoelens waarvan je denkt: zijn die eigenlijk van mij? Nu laat ik dat waar het hoort. Bij de ander. Scheelt een hoop gedoe en verrassend veel energie.

Dus ja, het daten staat weer even op pauze. Niet omdat ik de liefde heb opgegeven, maar omdat ik ondertussen weet dat mijn intuïtie meestal gelijk heeft. Ook als die niet zo romantisch klinkt.

Ik vertrouw tegenwoordig liever op dat stille stemmetje in mijn buik… dan op een man zonder rugzak.