Vanaf minuut één: geen ‘we zien wel’
Er was een periode waarin ik daten behandelde als iets vrijblijvends… en mezelf daarin licht overschatte. Als ik een leuke man ontmoette en het klikte, dan hield ik het vooral luchtig. Geen grote woorden, geen duidelijke grenzen en al zeker niet: "ik ben niet op zoek naar iets vrijblijvends." Integendeel.
Ik zat toen volop in mijn ik-heb-niemand-nodig-fase: zelfstandig, vrij en een tikje rebels, met de stellige overtuiging dat vrouwen gerust ook eens de rollen mogen omdraaien. Waarom zouden mannen altijd degene zijn die jagen? Wij kunnen dat ook.
En geloof me… ik deed dat ook.
Een onenightstand voelde op dat moment zelfs bevrijdend, en een friends-with-benefitsrelatie leek me ideaal: nabijheid wanneer het uitkwam, plezier zonder gedoe. Eigenlijk vooral… geen verwachtingen.
Klinkt goed, maar zo simpel is het niet.
Want hoe cool en ontspannen ik me ook probeerde voor te doen, er sloop altijd iets binnen wat niet in het plan zat. Geen groot drama, geen meeslepende verliefdheid, maar wel die kleine verraderlijke verschuivingen: een berichtje waar je net iets te blij van wordt, een blik die blijft hangen, een gevoel dat ongemerkt een weg naar binnen vindt.
In het begin werkte dat nog, omdat ik simpelweg niet anders kon.
Ik had verdriet te verwerken, stukken van mezelf die opnieuw opgebouwd moesten worden. Niet te diep gaan voelde toen als de veiligste optie. Vrijblijvendheid was geen spelletje, maar een vorm van bescherming.
Alleen verandert dat op een bepaald moment.
Dan ben je niet langer aan het overleven, maar opnieuw aan het voelen. Dan ben je klaar voor iets dat niet meteen weer verdwijnt. En vanaf dat moment begint vrijblijvendheid vaak tegen je te werken in plaats van voor je.
Want als jij hem vanaf het begin alles geeft: aandacht, energie en ja, ook fysiek, dan blijft er voor hem weinig over om nog moeite voor te doen. En hoe hard we het ook anders willen zien: een man die niets moet doen... gaat meestal ook niets doen. Niet omdat mannen van nature lui zijn, maar omdat mensen zelden moeite doen voor iets dat vanzelf lijkt te komen.
Wat wel werkt, is dat je jezelf net iets serieuzer neemt. Dat als hij vraagt of je met hem mee naar huis wil, dat je met een glimlach en zonder drama zegt: "Ik vind je leuk en aantrekkelijk, maar ik ben niet op zoek naar losse seks. Dus als je dat wil, kan je me maar beter niet meer bellen."
En ja, dat mag gerust met een kleine knipoog. Een blik die zegt: rustig jongen… je gaat hier nog een klein beetje moeite voor moeten doen.
Geloof me, dat schrikt de juiste man niet af. Integendeel. Die wordt daar alleen maar wakkerder van. Plots moet hij nadenken, plannen, initiatief tonen, misschien zelfs… moeite doen. En wie weet strijkt hij dan ook nog zelf zijn hemd.
De verkeerde man zal afhaken, maar dat is gewoon efficiënte filtering. Een snelle opruimactie waar je alleen maar blij om kan zijn. Uiteindelijk gaat het ook niet om hem. Het gaat om jou. Om de keuze om niet langer mee te spelen in vrijblijvendheid wanneer je eigenlijk verlangt naar iets dat blijft.
Want de waarheid is simpel en een beetje confronterend: je kan nog zo hard doen alsof het je allemaal niets kan schelen, maar zodra jij meer wil, voel je dat ook. En dan is jezelf wegcijferen of verstoppen achter zogezegde nonchalance alleen pijnlijk.
Je hoeft niet hard te zijn om duidelijk te zijn. Je hoeft niet afstandelijk te doen om sterk te zijn. Maar jezelf serieus nemen? Dat is misschien nog altijd het meest verleidelijke wat er is.