Dating is soms net een puzzel waarvan je denkt dat alle stukjes perfect passen. Zo begon het met Ward. Zijn profiel straalde het hele pakket uit: een hond (dat staat toch gelijk aan lief en zorgzaam?), een zwembad (luxe!), en sportieve vakantiefoto's (hij houdt van avontuur). Het perfecte plaatje. Voeg daar een vlotte babbel aan toe en ik dacht: dit wordt leuk.
Onze eerste date was een wandeling. Simpel, ongedwongen en altijd goed. Ward stelde het voor en verraste me met een fles champagne! Het gesprek ging vlot, misschien te vlot. Ward had duidelijk geen moeite om de stilte te vullen en praatte iets teveel over zijn ex. Maar goed, hij gaf toe dat hij weinig ervaring had met daten. Misschien lag het daar aan. Of aan de bubbels.
Toen er een onweersbui losbarstte en we samen moesten schuilen, leek het alsof we in een scène uit een romantische film waren beland. Hoe cliché wil je het hebben? Het was zó gezellig dat zelfs ik, die normaal niet snel bezwijkt, de eerste vonkjes voelde.
Na de wandeling stelde hij voor om iets te eten. Perfect, dacht ik, iemand die initiatief neemt. We gingen naar een van zijn favoriete plekken en hoewel het interieur niet direct mijn stijl was, wilde ik hem het voordeel van de twijfel geven. Maar toen gebeurde het: hij bestelde zijn steak bien cuit. Volledig doorbakken. Ik kon het niet laten en grapte over een menukaart die ik eens had gezien, waar een 'leren lap' een meerprijs had. Geen lach, geen glimlach, niets. Ward keek me alleen wat verward aan.
Daar zat ik, aan tafel, met een man die niet van mijn humor leek te houden en zijn vlees volledig doorbakken at. Twee minpunten in de eerste ronde. Maar goed, ik besloot de avond nog een kans te geven. Je weet tenslotte nooit wat er nog komt, toch?
De porties waren gigantisch en ik wist meteen dat ik de finish niet zou halen. "Vraag een doggy bag," stelde hij voor. Maar steak opwarmen? Nee, bedankt. Ik legde uit dat ik het wel goed vond zo, maar Ward haalde zijn schouders op. "Dan neem ik het wel mee," zei hij zonder aarzelen. "Hoef ik morgen niet te koken."
Mijn vork bleef halverwege mijn mond hangen. Hij nam serieus mijn restjes mee naar huis. Het was het moment waarop mijn innerlijke alarmbellen begonnen te rinkelen. Toen we afscheid namen, was ik vriendelijk, maar in mijn hoofd draaide ik het hele scenario nog eens af. Was ik te kritisch? Zat het probleem bij mij?
Thuis vertelde ik het aan mijn dochter, die me duidelijk maakte dat ik te kieskeurig was. Misschien heeft ze gelijk. Of er een vervolgdate kwam? Laten we zeggen dat Ward nu waarschijnlijk geniet van zijn opgewarmde steak, maar ik toch wat liever op zoek ga naar een man die een andere bakwijze en een beetje humor kan waarderen. Champagne alleen is tenslotte niet genoeg.
Is monogamie uit de mode? Ik krijg al stress bij het idee van één man… laat staan zeven potentiële vaders en een gedeelde agenda voor familie activiteiten. Maar makkelijk heeft monogamie het vandaag niet. Tegenwoordig betekent dat: een huis, een job, een therapeut én iets spannends naast de vaste partner. Vrijheid, heet dat dan.
De eindejaarsperiode is geen fan van singles.
En singles zijn ook geen grote fan van de eindejaarsperiode. Plots lijkt iedereen gekoppeld. Zelfs mensen waarvan je denkt: hé, jij ook al?
Vroeger wist je het in een dorp vrij snel.
Er was altijd wel een man waarvan iedereen wist: tja… leuk voor even, maar geen toekomstmateriaal. Niet omdat hij per definitie slecht was, maar omdat hij telkens weer hetzelfde spoor achterliet. Enthousiasme. Verwachting. Verdwijning. En daarna een volgende vrouw die dacht: bij mij zal het wel anders zijn....
Geluk is soms een kwestie van perspectief. Ik loop naar huis na een date in een gezellige wijnbar. De wijn was goed, het gesprek ook. Maar tegelijk weet ik: dit wordt 'm niet.
