Niet elk snoepje verdient een tweede lik

Ik start mijn weekend met mijn favoriete therapie: een uurtje bij Katrijn. Nagels in vorm. Hoofd leeg. Koffietje erbij. Tussen het vijlen en lakken door hebben we het over alles wat ons bezighoudt. Van moeilijke momenten tot situaties die zo absurd zijn dat je alleen maar kan gieren van het lachen. En ja, vaak gaat het over daten. Of beter gezegd: over het feit dat we het allebei al een tijdje niet doen. Geen apps, geen dates. Gewoon rust en... gezonde nagelriemen.

Katrijn kijkt ondertussen rustig naar mijn handen en zegt soms dingen waar ik pas later van denk: "Goh, dat was eigenlijk briljant." Ze kan in één zin een situatie analyseren, de kern raken en er een grappige draai aan geven. En dan zegt ze ineens: "Datingapps zijn gewoon een snoepwinkel." Ik kijk haar aan. "In een snoepwinkel heb je alles," zegt ze. "Zuurstokken, vuurballen, snoepjes die er fantastisch uitzien maar waar je achteraf buikpijn van krijgt. En dingen waarvan je denkt: amai, dát is lekker."

Ik schiet in de lach. Omdat het zo simpel klinkt en tegelijk zo waar is. Want ja, op datingapps lopen wel wat zuurstokken rond. Mannen die al bij hun tweede zin klagen over hun ex, hun job of 'hoe moeilijk vrouwen zijn'. Dat zijn de snoepjes waarvan je na één lik al denkt: nope."  

En dan heb je de vuurballen. Charmant, intens, snelle complimenten, snelle plannen en nog snellere fantasieën. Ze kijken je aan alsof jij het enige snoepje in de hele winkel bent. En even vergeet je hoe lang het geleden is dat iemand je zo begeerd deed voelen. Tot je ontdekt dat ze in elke snoepzak tegelijk zitten. Vuurballen knallen in het begin maar je voelt snel dat je tong daar niet voor gemaakt is.

En dan zegt Katrijn: "Je kan toch niet van het eerste snoepje zeggen dat het het beste is dat je ooit gehad hebt? Je moet er meerdere proeven voor je dat weet." 

En daar zit iets in. Want als je opnieuw begint met daten, of dat nu na een huwelijk, na verlies of na een relatie (die je meer energie kostte dan een spinningles zonder conditie) is, dan voelt die eerste klik magisch, bijna ontroerend. Je denkt: zie je wel, ik kan nog voelen. Mijn hart doet het nog. En net dan wil je zó graag dat het dat ene snoepje is.

Maar misschien is dat niet de bedoeling. Misschien is het de bedoeling dat je eerst rondkijkt. Dat je leert proeven zonder meteen de hele zak te kopen. Dat je ontdekt wat bij je past en wat alleen maar mooi verpakt is.

Want daten is voor ons geen wedstrijd meer. Het is geen sprookje waar we op zoek gaan naar de prins. Nee, het is smaak ontwikkelen, vertrouwen op je intuïtie. Durven zeggen: hmm, dit smaakt goed… maar ik wacht nog even. En ergens onderweg besef je dat het niet gaat om het zoetste snoepje. Het gaat om datgene waar je achteraf geen spijt van hebt, ook als de verpakking eraf is.

We lachten graag. Omdat daten absurd blijft.
Omdat wij vrouwen zijn die het leven relativeren terwijl onze nagels staan te drogen in perfecte glans.
Omdat kleine gelukjes zoals verzorgde handen (of een onverwacht lekker snoepje) soms precies genoeg zijn.

En dus.... voor alle vrouwen die opnieuw de snoepwinkel binnenwandelen: 
Je hoeft niet alles te proeven.
Je hoeft niemand te overtuigen van je smaak. En als iets vooral brandt, mag je het terugleggen zonder schuldgevoel. 

Wij zijn geen meisjes meer die vallen voor de felste verpakking. Wij weten ondertussen: Niet elk snoepje dat tintelt, verdient een tweede lik. Niet elk snoepje dat goed smaakt, mag mee naar huis. En sommige mannen… die mogen gewoon terug in de bokaal. 🍬😉