De onbetaalbare lessen van een date

Zijn profielfoto's zagen er veelbelovend uit: verzorgd, zelfverzekerd, met die typische glimlach van een man die weet dat hij goed op foto staat. Gelukkig deed de werkelijkheid niets af aan die charme. Jo was knap, galant en het gesprek liep vlot, al babbelde hij nét iets te veel over zijn werk. En over zijn ex(en). Ja, meervoud. En over hoe hij zich in relaties altijd "helemaal gaf" en dat blijkbaar ook meteen van mij verwachtte. 

De tijd ging snel, wat meestal een goed teken is. Toch waren er kleine waarschuwingen: Jo had al een reeks relaties achter de rug, maar begreep nooit waarom ze eindigden. Dat alleen al zegt vaak genoeg. Het werd me snel duidelijk dat hij weinig vrienden had. Zijn relaties hadden die banden vaak verwaarloosd en ik vermoedde dat hij ook niemand had om zijn hart bij te luchten. Er zat ook iets rusteloos in hem, alsof zijn gedachten sneller liepen dan zijn woorden konden bijhouden. Misschien een vleugje ADHD… maar goed, wie is er tegenwoordig nog helemaal zen?

Bij de rekening begon ik over delen, maar dat vond hij onnodig. "Ik trakteer, volgende keer jij," zei hij joviaal. Dat klonk toen nog als een charmant vooruitzicht. Na het etentje stelde ik voor nog iets te drinken op een terras. De stad bruiste nog, met overal lachende mensen die zich onder de zachte warmte van de heaters nestelden. Hij had erop gestaan om het eten te betalen en dus trakteerde ik de drankjes. Het leek toen allemaal vanzelf te gaan.

Toch voelde er iets vermoeiends aan de manier waarop Jo aanwezig was, iets wat ik toen nog niet goed kon plaatsen. Op weg naar huis had ik nog een goed gevoel, maar begon ik langzaam te bedenken wat ik eigenlijk miste aan deze avond. Thuis merkte mijn dochter op dat ik er "leeg" uitzag… en ze had gelijk. Jo had niet enkel veel gepraat, hij had ook weinig echt geluisterd. Het ging vooral over hém: zijn werk, zijn ex(en), zijn fysieke kwaaltjes. Tussen al dat praten door leek hij vooral zelf lucht nodig te hebben.

Een nieuwe date plannen lukte niet meteen, ik had drukke dagen met vriendinnen. Toen het een paar dagen stil bleef, dacht ik: prima, hij voelde het vast ook niet echt. Maar vier dagen later dook Jo plots weer op. Druk, druk, druk, schreef hij. We appten nog wat, maar het viel me steeds meer op hoe beladen de gesprekken waren. En laat dat nu net zijn wat ik niet zoek. Dus stuurde ik hem een berichtje dat ik geen vervolgdate zag.

Hij reageerde eerst sportief met "geen probleem", maar even later begon hij moeilijk te doen. Nu er geen tweede date kwam, vond Jo dat ik toch maar beter de helft van de rekening kon terugbetalen.

Ik dacht even dat het een grap was. Maar nee, Jo bedoelde het bloedserieus. Het zette me aan het denken: sommige mannen lijken galant, tot ze merken dat hun "investering" geen rendement oplevert. Dan wordt charme ineens een rekensommetje en lijkt romantiek verrekend te worden aan de kassa.

En zo besef je dat de lessen van een eerste date vaak niet zitten in wat je krijgt, maar in wat je leert over jezelf… en over anderen En soms is de grootste winst dat je beseft dat een goed gevoel achteraf niet te koop is.