De man die je zenuwstelsel niet ontregelt
We hebben allemaal die ene man gehad die ons zenuwstelsel volledig ontregelde en die we toch "chemie" noemden.
Een vriendin vroeg me onlangs: "Hoe weet je of hij een foute man is?" Ik moest lachen. Serieus, ik heb die vraag zo vaak gesteld dat ik mezelf bijna gek maakte van al het analyseren. Maar op een dag dacht ik: misschien is de betere vraag niet hoe je een foute man herkent, maar hoe een man voelt die je wel kunt vertrouwen.
En ja, dat moet je opnieuw leren. Zeker als je, zoals ik, gewend bent aan de mannen die je lichaam wakker maken en je hoofd in verwarring achterlaten. Ik noemde dat graag chemie, terwijl het soms gewoon stress was met een knap gezicht. Een man die verdwijnt en dan plots weer verschijnt, creëert geen mysterie maar dopamine.
Een betrouwbare man doet dat niet. Hij speelt geen spelletjes, verdwijnt niet in stilte en laat je geen puzzelstukjes verzamelen om te begrijpen waar je staat. Hij is aanwezig, warm en vooral consistent. En laat net dat laatste nu iets zijn waar ik, lichtjes wispelturig haha, verrassend zenuwachtig van word.
Wanneer hij meteen antwoordt, vraag ik me af of hij wel een leven heeft. Wanneer hij duidelijk zegt wat hij voelt, zoek ik bijna automatisch naar een verborgen agenda. En wanneer hij plannen maakt voor volgende week, krijg ik het al snel benauwd. Blijkbaar ben ik chaos een beetje gaan verwarren met liefde.
De zelfzekere types die ik gewend ben, weten precies wat ze doen. Ze weten hoe ze je tegen de muur moeten duwen zonder dat je protesteert. Hoe ze spanning moeten opbouwen. Hoe ze vuurwerk moeten creëren. Technisch? Perfect. Alleen... techniek is niet hetzelfde als verbinding. Je kunt iemand volledig doen duizelen en toch niet echt raken.
De rustige man daarentegen… die onderschatten we. Hij lijkt minder spannend, zelfs een beetje voorspelbaar. Maar hij weet hoe het is om echt lief te hebben. Hij luistert echt, onthoudt kleine details. Hij ziet wanneer je moe bent zonder dat je het zegt. Hij legt een hand op je rug op het juiste moment, niet omdat hij een techniek heeft geoefend, maar omdat hij oprecht is.
En plots voel je het. Niet die hysterische vlinders maar een trage, dieper soort spanning. De soort waarbij je niet denkt: hopelijk blijft hij. Maar: ik voel me goed bij hem. Misschien is dat wel het nieuwe sexy. Niet de man die je zenuwstelsel ontregelt, maar degene die het kalmeert. Die je, wanneer je het minst verwacht, een blik geeft waardoor je knieën toch een beetje zacht worden.
Deze man lijkt misschien minder spectaculair dan de emotionele rollercoasters waar ik me blijkbaar telkens opnieuw vrijwillig voor aanmeld. Maar hij laat je lachen zonder eerst te laten huilen. Hij laat je slapen zonder je telefoon te checken om 2u 's nachts. Hij laat je verlangen zonder je onzeker te maken. En een man die je veilig laat voelen en je knieën een beetje week maakt? Die is gevaarlijk aantrekkelijk.
Heb ik hem al gevonden? Nee.
Misschien zit hij ergens koffie te zetten, zich totaal niet bewust van het feit dat hij eigenlijk mijn zenuwstelsel moet redden. Misschien moet ik gewoon eerst volledig afkicken van het idee dat chaos hetzelfde is als passie.
Tot die tijd? Leer ik het verschil tussen vlinders en alarmsignalen en lach ik af en toe om mijn eigen slechte smaak. Want ja... we zijn allemaal al eens in de war geweest. Alleen weten we nu beter. 💋