De switch van spirituele rust naar Bumble chaos

Ze zeggen dat een vrouw in de handen van de juiste man honderd verschillende vrouwen kan zijn. Zacht, speels, vurig, lief, onweerstaanbaar. Prachtig, toch? Alleen… ik heb ook ontdekt dat je in de handen van de verkeerde man óók honderd verschillende vrouwen kan zijn. Onzeker, twijfelend, overdenkend, lichtjes gestrest. 

En dus besloot ik deze winter… om het gewoon even niet meer te doen. Niet daten, niet swipen, geen "hey, hoe was je dag?"-gesprekken die na drie berichten al doodbloeden.

Ik zat volledig in mijn eigen bubbel: Kundalini. En niet zo'n "ik doe eens een ademhalingsoefening"-fase, maar echt… ik was erin verdwenen. Volledig in mijn eigen energie. Zo'n staat waarin je denkt: mannen zijn eigenlijk gewoon… optioneel. Spoiler: die fase gaat voorbij.

Dus dacht ik dit weekend: kom, we gaan nog eens iets onverstandigs doen. En dus downloadde ik Bumble opnieuw. Ik weet het: na Tinder nog altijd vooral het territorium van charmante praatjes en halve intenties, maar soit. Maar deze keer had ik een plan. Ander profiel, andere foto's, andere vibe. Ik ging niet meer voor de charmante, vlotte types. Nee, nee, ik ging voor rust en stabiliteit. Het soort man dat waarschijnlijk "goedemorgen" stuurt met correcte interpunctie en ook effectief meent wat hij zegt.

Alleen… dat bleek moeilijker dan gedacht. Want terwijl ik braaf naar rechts probeerde te swipen op 'potentieel gezonde keuzes', voelde ik mijn ziel stilletjes afsterven. En elke keer dat ik een charmante man naar links swipete, zag ik dat cijfertje bij 'vindt jou leuk' weer zakken. Alsof het universum zelf fluisterde: ziet ge wel… dit zijn uw opties, hè. 

En wat deed ik? Juist. Ik begon ze er weer uit te pikken. De leuke, spontane, mannen met humor. Die waar je instant energie van krijgt. En ja hoor… binnen de kortste keren zat ik weer in gesprekken waar het leuk was, maar ook… verdacht leuk. Hoe graag ik ook geloof dat ik veranderd ben… mijn swipe-gedrag heeft daar duidelijk nog geen memo van gekregen.

En weet je wat het ergste is? Die "rustige, stabiele mannen" waar ik mezelf toe wilde dwingen… ik krijg het gewoon niet volgehouden om daar een gesprek mee te blijven voeren. Na drie berichten denk ik al: ik ga even mijn planten water geven, dat is spannender.

Dus ja. Bumble heeft het dit keer… twee dagen volgehouden.

Conclusie? Mijn spirituele winter vol rust en zelfliefde heeft het verloren van een paar charmante mannen met een goeie openingszin. 

Misschien ben ik dus gewoon nog niet helemaal genezen. Of misschien… moet ik gewoon stoppen met denken dat ik mezelf moet "herprogrammeren". Niet meer proberen de "juiste keuze" te maken op basis van een paar foto's en een bio van drie zinnen maar moet ik ze gewoon weer offline tegen het lijf lopen.

Echte mannen, met echte energie en echte gesprekken. Zonder algoritme dat mij subtiel terugduwt naar mijn oude patronen. Want één ding weet ik ondertussen wel: in de handen van de juiste man word je vanzelf die honderd verschillende vrouwen. Maar als ik hem blijf zoeken tussen mannen die vooral goed zijn in leuk beginnen… dan blijf ik die ene versie van mezelf tegenkomen: de licht gestreste vrouw, met een goed gevoel voor humor, en een vast abonnement op "we zien wel waar dit naartoe gaat".

En daar heb ik deze keer toch net iets minder zin in.