# 1  Dategeheimen: de app-ocalyps

Toen ik de Datejungle instapte, gedroeg ik me af en toe als een losgelagen puber op Whatsapp. Ik moest mezelf meermaals plechtig beloven: vanaf nu ga ik chill zijn. Geen paniek-appjes. Geen analyse van komma's. Geen "ik voel dat…"-berichten die eindigen met emotionele schade voor iedereen.

Gewoon: een vrouw. Vijftigplus. Emotioneel volwassen. Niet iemand die om 20:47 haar gsm vasthoudt alsof het een defibrillator is. Dat voornemen hield een keer exact tot 20:48 stand. Want toen stuurde hij na mijn berichtje: "Druk. Spreken later."

Drie woorden. Punt. Geen kus. Geen smiley. Geen "liefje". Geen "x". Gewoon… druk.
Ik staarde naar mijn scherm alsof hij net had geschreven: "Dit was het. Succes verder."

Mijn hoofd deed meteen wat het altijd doet in noodsituaties: het richtte een crisisteam op.

Scenario 1: hij is boos.
Scenario 2: hij praat met een andere vrouw.
Scenario 3: hij is emotioneel onbeschikbaar.
Scenario 4: hij is een seriemoordenaar.
Scenario 5: hij is gewoon druk. Mijn hoofd: ONWAARSCHIJNLIJK.

En terwijl dat crisisteam een PowerPoint begon te maken, zat ik op mijn zetel met een dekentje, een kop thee die koud werd en mijn duim boven het toetsenbord. Want dan komt de reflex. De reflex die vrouwen in de jungle al eeuwen in leven houdt, maar die op WhatsApp vooral slachtoffers maakt: de "ik-ga-even-iets-duidelijk-maken"-reflex.

Ik typte: "Ik heb het gevoel dat ik meer initiatief neem dan jij en dat triggert iets bij mij. Ik wil geen spelletjes. Ik ben hier te oud voor. "

Ik las het terug en ik dacht: wauw, wat volwassen. Toen las ik het nog eens. En ik dacht: wauw, dat voelt als een gesprek met HR. En ineens zag ik mezelf tegenover hem zitten met een mapje. "Welkom bij je tussentijdse evaluatie."

Ik wou het verwijderen. Echt. Ik wou een beter mens zijn. Maar toen… kwamen de twee blauwe vinkjes. Gelezen. En er kwam niets terug.

Ik deed wat elke zichzelf respecterende single doet wanneer een man niet meteen antwoordt: ik opende WhatsApp opnieuw. En opnieuw. En opnieuw. Ik keek of hij online was geweest. Ik checkte zijn profielfoto. En toen dacht ik: Oké. Ik heb het verpest. Ik moet dit fixen. En daar was reflex nummer twee. Nog gevaarlijker: de "ik-ga-het-nog-even-uitleggen"-reflex.

Ik typte opnieuw: "Sorry, ik bedoelde dat niet verwijtend. Ik wou gewoon zeggen dat ik het fijn vind als communicatie vlot loopt. Ik heb al veel meegemaakt en daardoor ben ik gevoelig aan dit soort dingen."

En toen dacht ik: perfect. Nu weet hij alles. Mijn trauma's. Mijn hechtingsstijl. En waarschijnlijk ook mijn bloedgroep. Ik drukte niet op verzenden. Ik zweer het. Ik legde mijn telefoon weg en pakte hem weer op. En toen stuurde ik hem toch… een smiley. Alleen een smiley. 🙂 Alsof ik daarmee zei: "Ik ben niet gek hoor." Wat natuurlijk exact klinkt als: "Ik ben wel gek."

Het probleem met appen is simpel: je mist alles wat nuance geeft: gezicht, stem, toon. En toch blijven we denken dat we via berichtjes perfecte emotionele gesprekken kunnen voeren. Tegen beter weten in en tegen gezond verstand in. 

Ik belde mijn dochter. Want kinderen hebben een gave: ze zeggen de waarheid zonder dat ze het vriendelijk verpakken. 

"Mama," zei ze, "wat heeft hij gestuurd?" "Druk. Spreken later", zei ik. 
Stilte. "En wat heb jij gestuurd?" Ik loog eerst. Professioneel. "Niet veel."
"Mama!" Ik zuchtte. "Oké… ik heb een beetje duidelijkheid gevraagd."
"Hoeveel woorden is 'een beetje'?" "…meer dan tien", zei ik.
"Meer dan twintig?" "…ja" bekende ik tenslotte.
"Meer dan een bijsluiter?" "Luister," zei ik, "het was volwassen." "Het was paniek," zei ze. "Je bent verliefd op een antwoord, niet op een man."

Au. Dat kwam binnen. Daarna heb ik kaas gegeten. Niet netjes gesneden. Gewoon… junglekaas.

En toen deed ik iets radicaals. Ik deed niets. Niet omdat ik zo zen ben. Maar omdat ik ergens las (en eigenlijk al wist) dat als je niet weet wat een man bedoelt, je het best letterlijk leest in plaats van er een Netflix-serie van te maken. Dus ik besloot: Oké. Hij is druk. Punt.

De dag erna stuurde hij wel iets. Niet over gisteren. Niet over mij. Gewoon een praktisch bericht. Alsof er geen crisisteam was geweest. 

Drie dagen later stuurde ik geen verklaring. Geen evaluatie. Geen "ik wil praten". Ik stuurde iets dat wel klopte met wie ik eigenlijk ben in de jungle: "Ik kwam net een man tegen die ook 'druk' zei. Hij had wel een kar met 48 blikken tomatensaus en 10 pakken spaghetti, dus dat tel ik als bewijs. 😄"

Binnen vijf minuten kreeg ik antwoord. "Hahaha. Ja sorry. Hectische dagen. Vertel."

En dus ja.... hij was gewoon druk. Geen drama, geen andere vrouw. Gewoon een man met werk en een leven.

Op onze date vroeg ik voorzichtig: "Zeg… toen jij die dag 'druk' stuurde… dacht je toen dat ik boos was?"

Hij lachte. "Eerlijk? Ik dacht: oei, dit is serieus. Ik had gewoon geen tijd. Ik zag dat lange bericht en dacht: dat lees ik straks. En toen werd het later. En toen dacht ik: nu is het nog erger als ik antwoord." "Maar als je zoiets wil vertellen, zeg het gewoon als we elkaar zien. Dan zie ik je emotie."

Jungle-geheim: mannen hebben de neiging om afstand te nemen als je WhatsApp gebruikt voor drama of uitleggen wat er in je hoofd omgaat.  Mijn regel: WhatsApp = plezier, flirten, lachen, afspraken maken. Geen analyse, geen drama, geen evaluaties. Dat komt alleen live, met koffie of wijn erbij. 

En sindsdien... als ik mezelf betrap op een smiley die eigenlijk een noodkreet is… dan leg ik mijn telefoon weg en ga ik kaas eten.
In stukjes. Als een normaal mens.