Ik weet nog precies waar ik Peter ontmoette. Zongebruind, strakke jeans en een sjaaltje ondanks de hitte, en die lach… ontwapenend, alsof hij het van tevoren geoefend had. Maar wat ik vooral voelde, was angst. Doodsangst, zelfs. Hij was de eerste man die me weer deed lachen… en ik wist niet of ik dat wel mocht voelen.
Mijn vriendinnen zagen het meteen. "Er hangt iets tussen jullie," zeiden ze. Dat begreep ik pas echt toen hij me voor het eerst aanraakte. Eén enkel moment, een lichte aanraking en mijn hele lichaam leek kortsluiting te maken.
Ik leefde nog in de schaduw van verlies en zag de wereld in grijstinten. Hij was niet mijn type, niet mijn idee van "wat hoort," en toch vond ik bij hem iets wat ik nergens anders had gevonden: een soort veiligheid.
Het voelde een beetje magisch maar ook als een test. Tijdens een wandeling vuurde hij vraag na vraag op me af. Het leek alsof hij een checklist had. Ik weet zeker dat ik die test niet gehaald heb, want ik blokkeerde volledig. Maar toen hij vroeg welk land ik ooit wilde bezoeken, zei ik "Cuba." Het was een simpele vraag maar een die me terugbracht naar mezelf. Die vraag werd een vonkje. Misschien wel de eerste sinds ik de grond onder mijn voeten was kwijtgeraakt.
Toch wisten we allebei dat het niets zou worden. Peter zat in een andere fase van zijn leven. En ik? Ik wist amper nog wie ik zelf was. We voelden nooit tegelijkertijd hetzelfde. Maar wat me in hem triggerde? Wat hem in mij aantrok? Die woorden vonden we nooit.
Het begon als vriendschap en ruim een jaar bleef het dat ook. Tot die ene avond. Een fles wijn verder en ik vond mezelf in zijn logeerkamer, liggend en piekerend. Hoe kan het dat hij me niet aanraakt? Is het omdat ik gebroken ben? Of omdat ik hem niet aantrek? Uiteindelijk nam ik het initiatief en daarmee begon iets wat ik nooit had kunnen voorspellen: pure magie, maar geen sprookje.
We trekken elkaar aan en stoten elkaar weer af, tot op de dag van vandaag. Geen relatie in traditionele zin, maar wel een soort verbinding die ik nooit eerder heb gevoeld. Het is een verhaal zonder titel, zonder regels.
Wat ik heb geleerd, is dat connecties geen perfecte plaatjes hoeven te zijn om waardevol te zijn. Ze kunnen helen, openen en je laten groeien, zelfs als het niet is wat je hoopte of verwachtte. Het leven is tenslotte niet zwart-wit, maar vol schakeringen van grijs, met hier en daar een felle, onvoorspelbare vonk.
Dus hier ben ik. Geen sprookjesprinsessen of perfecte eindes, maar een vrouw die met vallen en opstaan weer leert voelen, lachen, en liefhebben. En dat is genoeg.
Is monogamie uit de mode? Ik krijg al stress bij het idee van één man… laat staan zeven potentiële vaders en een gedeelde agenda voor familie activiteiten. Maar makkelijk heeft monogamie het vandaag niet. Tegenwoordig betekent dat: een huis, een job, een therapeut én iets spannends naast de vaste partner. Vrijheid, heet dat dan.
De eindejaarsperiode is geen fan van singles.
En singles zijn ook geen grote fan van de eindejaarsperiode. Plots lijkt iedereen gekoppeld. Zelfs mensen waarvan je denkt: hé, jij ook al?
Vroeger wist je het in een dorp vrij snel.
Er was altijd wel een man waarvan iedereen wist: tja… leuk voor even, maar geen toekomstmateriaal. Niet omdat hij per definitie slecht was, maar omdat hij telkens weer hetzelfde spoor achterliet. Enthousiasme. Verwachting. Verdwijning. En daarna een volgende vrouw die dacht: bij mij zal het wel anders zijn....
Geluk is soms een kwestie van perspectief. Ik loop naar huis na een date in een gezellige wijnbar. De wijn was goed, het gesprek ook. Maar tegelijk weet ik: dit wordt 'm niet.
