# 4 Dategeheimen:  Het mannelijk ego is simpeler dan je denkt.

Weet je wat me echt verbaasde toen ik mannen beter begon te snappen? Dat ze opvallend goed reageren op dingen die hun ego strelen. Niet dat overdreven macho-ego, maar gewoon: het gevoel dat ze iets goed hebben gedaan. Dat ze iets goed hebben uitgekozen, of ergens moeite in hebben gestoken en dat dat wordt opgemerkt.

En precies daar zit ook een interessant verschil tussen hoe mannen en vrouwen omgaan met complimenten. Wij vrouwen geven die meestal op de manier waarop we ze zelf graag ontvangen: "Wat zie je er goed uit vandaag" of "Wat heb je mooie ogen." Complimenten over hun uiterlijk lijken mannen nauwelijks te boeien.

Waar ze vaak wel op reageren, is wanneer je iets opmerkt waar ze zichtbaar aandacht aan hebben besteed. Bijvoorbeeld: "Dat is een mooi horloge trouwens, heb je dat zelf uitgezocht?" Vaak zie je dan meteen een soort vonkje. Hij begint te vertellen waarom hij het gekozen heeft, waar hij het gekocht heeft, en wat er zo goed aan is. Alsof je per ongeluk een verborgen knop indrukt waar direct een heel verhaal achter blijkt te zitten.

Hetzelfde met: “Wat heb je een interessante job. Wat maakt dat je daarvoor gekozen hebt?" Het gaat eigenlijk helemaal niet om die job of dat horloge. Het gaat om het gevoel dat jij ziet dat hij ergens over heeft nagedacht. Dat je iets opmerkt waar hij stiekem best trots op is. En ja, dat werkt dus. 

Het grappige is: ik kwam hier pas echt achter toen ik zelf vaker mannen begon aan te spreken. Daarvoor dacht ik altijd dat mannen dat moesten doen. Zo'n ongeschreven datingregel die ergens in mijn hoofd zat: als hij echt geïnteresseerd is, komt hij vanzelf wel.  

Alleen, dan ben je dus vooral aan het afwachten en heb je totaal geen controle over wie jou aanspreekt. En ja.... het zijn niet altijd de mannen waarvan je hoopt dat ze spontaan op je afkomen. Je kan dus maar best zelf het initiatief nemen. 

Ik vind het zelf trouwens nog steeds spannend om een man aan te spreken. Dus oefen ik soms een beetje in het dagelijks leven. Gewoon een spontaan gesprek in de winkel zoals "Mag ik je iets vragen? Ik twijfel tussen deze twee flessen wijn. Jij lijkt me iemand die hier verstand van heeft." Of: "Sorry, ik kan er net niet bij… zou jij die pasta voor me kunnen pakken?" 

En nee, dat zijn natuurlijk niet allemaal vrijgezelle mannen die ik aanspreek. Was het maar zo gemakkelijk. Maar dat is ook niet echt het punt. Het gaat er vooral om dat je uit je comfortzone komt en ontdekt dat spontaan contact maken vaak veel makkelijker is dan je denkt.

En elke keer valt me hetzelfde op: mannen reageren verrassend eenvoudig. Geef ze het gevoel dat ze ergens verstand van hebben of dat ze je ergens mee kunnen helpen. En ineens staan ze daar met een glimlach en een uitgebreid verhaal. Test het maar eens, het is echt absurd hoe goed dit werkt.

Het enige nadeel van zelf initiatief nemen? Je krijgt “Ik trek altijd de verkeerde mannen aan” steeds moeilijker geloofwaardig aan je vriendinnen verkocht. 

Misschien is het probleem dus niet altijd dat de leuke mannen er niet zijn. Misschien wachten ze soms gewoon tot jij ze heel even helpt.