Van gemiste vonken en grote ego's tot onverwachte connecties en hilarische missers. Over ontmoetingen die blijven hangen, mannen die verdwijnen, verwachtingen die botsen en momenten die je iets leren, vooral over jezelf.
Je vindt hier verhalen die laten zien dat daten geen lineaire weg is, maar een avontuurlijke jungle.
Ik start mijn weekend met mijn favoriete therapie: een uurtje bij Katrijn. Nagels in vorm. Hoofd leeg. Koffietje erbij. Tussen het vijlen en lakken door hebben we het over alles wat ons bezighoudt. Van moeilijke momenten tot situaties die zo absurd zijn dat je alleen maar kan gieren van het lachen. En ja, vaak gaat het over daten. Of beter...
Ik heb lang gedacht dat verliefdheid me moest overvallen. Vlinders, chemie. Dat gevoel van: ja, dit is 'm. En als dat er niet was? Dan was het dus niks.
Ik zit met een glas wijn in bad en probeer te ontspannen. Dat lukt ongeveer vijf seconden. Want vrouwen denken blijkbaar nooit 'nergens' aan. Zonder waarschuwing opent mijn hoofd een paar oude tabbladen. Zoals dat van emotioneel onbereikbare mannen die na intens contact ineens besluiten dat stilte ook een vorm van communicatie is.
Is monogamie uit de mode? Ik krijg al stress bij het idee van één man… laat staan zeven potentiële vaders en een gedeelde agenda voor familie activiteiten. Maar makkelijk heeft monogamie het vandaag niet. Tegenwoordig betekent dat: een huis, een job, een therapeut én iets spannends naast de vaste partner. Vrijheid, heet dat dan.
Vroeger wist je het in een dorp vrij snel.
Er was altijd wel een man waarvan iedereen wist: tja… leuk voor even, maar geen toekomstmateriaal. Niet omdat hij per definitie slecht was, maar omdat hij telkens weer hetzelfde spoor achterliet. Enthousiasme. Verwachting. Verdwijning. En daarna een volgende vrouw die dacht: bij mij zal het wel anders zijn....
Geluk is soms een kwestie van perspectief. Ik loop naar huis na een date in een gezellige wijnbar. De wijn was goed, het gesprek ook. Maar tegelijk weet ik: dit wordt 'm niet.
Vijf jaar lang kwam hij terug. Soms zachtjes, soms met tromgeroffel. En altijd met dezelfde zin: "Die connectie tussen ons… dat is zo speciaal, hè?"
Zijn profielfoto's zagen er veelbelovend uit: verzorgd, zelfverzekerd, met die typische glimlach van een man die weet dat hij goed op foto staat. Gelukkig deed de werkelijkheid niets af aan die charme. Jo was knap, galant en het gesprek liep vlot, al babbelde hij nét iets te veel over zijn werk. En over zijn ex(en). Ja, meervoud. En over...
In het begin vond ik het alleen zijn ronduit ellendig. Niet omdat ik niet van rust hou, maar omdat stilte soms hard kan klinken. Vooral op zaterdagavond, met een lege zetel naast je en Netflix die vraagt of je "nog steeds kijkt". Ja, natuurlijk kijk ik nog, wie anders?
Soms wil je gewoon weer dat ouderwetse gevoel: iemand spontaan ontmoeten, zonder dating app. Een vip event leek me een leuke kans om iemand op een andere manier te leren kennen dan via het digitale gedoe. Wie weet ontstaat daar een leuke babbel, een vonk(je), een dansje. Want stiekem dromen we er toch allemaal van dat je hem gewoon...
