Op een dag dringt het door: zwaartekracht is geen theorie, maar een actieve deelnemer aan je liefdesleven. Vroeger dacht ik dat sexy zijn zat in een strak lijf, een platte buik en borsten die ambitieus vooruitkeken. Ondertussen weet ik: die ambitie is er nog, alleen hangt ze een beetje lager.

Ik weet niet of het aan mijn leeftijd ligt, of gewoon aan de staat van de wereld, maar daten is ingewikkelder geworden. Vroeger was het simpel. Je had iemand, of je had niemand. En als het wat minder liep, zei je: het is ingewikkeld. Meer uitleg moest daar niet bij. Iedereen wist: er zijn gevoelens, er is twijfel, en waarschijnlijk...

Er was een periode waarin ik daten behandelde als iets vrijblijvends… en mezelf daarin licht overschatte. Als ik een leuke man ontmoette en het klikte, dan hield ik het vooral luchtig. Geen grote woorden, geen duidelijke grenzen en al zeker niet: "ik ben niet op zoek naar iets vrijblijvends." Integendeel.

Ze zeggen dat een vrouw in de handen van de juiste man honderd verschillende vrouwen kan zijn. Zacht, speels, vurig, lief, onweerstaanbaar. Prachtig, toch? Alleen… ik heb ook ontdekt dat je in de handen van de verkeerde man óók honderd verschillende vrouwen kan zijn. Onzeker, twijfelend, overdenkend, lichtjes gestrest.

Weet je wat me echt verbaasde toen ik mannen beter begon te snappen? Dat ze opvallend goed reageren op dingen die hun ego strelen. Niet dat overdreven macho-ego, maar gewoon: het gevoel dat ze iets goed hebben gedaan. Dat ze iets goed hebben uitgekozen, of ergens moeite in hebben gestoken en dat dat wordt opgemerkt.

Ik was er lang van overtuigd dat ik een foute man meteen zou herkennen. Vermoedelijk had ik dat zelfvertrouwen te danken aan een overdosis datingapps. Daar beslissen we tenslotte allemaal binnen de drie seconden of iemand potentieel relatiemateriaal is… of gewoon iemand die eindigt als anekdote in de vriendinnengroep.

We hebben allemaal die ene man gehad die ons zenuwstelsel volledig ontregelde en die we toch "chemie" noemden.

Ik start mijn weekend met mijn favoriete therapie: een uurtje bij Katrijn. Nagels in vorm. Hoofd leeg. Koffietje erbij. Tussen het vijlen en lakken door hebben we het over alles wat ons bezighoudt. Van moeilijke momenten tot situaties die zo absurd zijn dat je alleen maar kan gieren van het lachen. En ja, vaak gaat het over daten. Of beter...

Ik heb lang gedacht dat verliefdheid me moest overvallen. Vlinders, chemie. Dat gevoel van: ja, dit is 'm. En als dat er niet was? Dan was het dus niks.

Ik zit met een glas wijn in bad en probeer te ontspannen. Dat lukt ongeveer vijf seconden. Want vrouwen denken blijkbaar nooit 'nergens' aan. Zonder waarschuwing opent mijn hoofd een paar oude tabbladen. Zoals dat van emotioneel onbereikbare mannen die na intens contact ineens besluiten dat stilte ook een vorm van communicatie is.

In mijn allereerste Jungle-avonturen maakte ik nog een beginnersfout. Geen dramatische, gewoon zo'n fout die je pas ziet als je er een paar keer tegenaan loopt. En ja... dit speelde zich af tijdens de appocalyps, toen ik de illusie had dat ik een soort WhatsApp-goeroe was. Met alle gevolgen van dien.

Toen ik de Datejungle instapte, gedroeg ik me af en toe als een losgelagen puber op Whatsapp. Ik moest mezelf meermaals plechtig beloven: vanaf nu ga ik chill zijn. Geen paniek-appjes. Geen analyse van komma's. Geen "ik voel dat…"-berichten die eindigen met emotionele schade voor iedereen.

Je komt ze opvallend vaak tegen op datingapps: mannen die gekwetst zijn. Niet een béétje, nee … structureel gekwetst. Door hun ex. Door het leven. Door de kosmos. Maar vooral: door vrouwen.
Ze vertellen het meestal vrij snel, alsof het een soort algemene voorwaarden zijn." Door verder te praten ga je akkoord met emotionele afwezigheid, onregelmatige...

Is monogamie uit de mode? Ik krijg al stress bij het idee van één man… laat staan zeven potentiële vaders en een gedeelde agenda voor familie activiteiten. Maar makkelijk heeft monogamie het vandaag niet. Tegenwoordig betekent dat: een huis, een job, een therapeut én iets spannends naast de vaste partner. Vrijheid, heet dat dan.

De eindejaarsperiode is geen fan van singles.
En singles zijn ook geen grote fan van de eindejaarsperiode. Plots lijkt iedereen gekoppeld. Zelfs mensen waarvan je denkt: hé, jij ook al?

Vroeger wist je het in een dorp vrij snel.
Er was altijd wel een man waarvan iedereen wist: tja… leuk voor even, maar geen toekomstmateriaal. Niet omdat hij per definitie slecht was, maar omdat hij telkens weer hetzelfde spoor achterliet. Enthousiasme. Verwachting. Verdwijning. En daarna een volgende vrouw die dacht: bij mij zal het wel anders zijn....

Geluk is soms een kwestie van perspectief. Ik loop naar huis na een date in een gezellige wijnbar. De wijn was goed, het gesprek ook. Maar tegelijk weet ik: dit wordt 'm niet.

Vijf jaar lang kwam hij terug. Soms zachtjes, soms met tromgeroffel. En altijd met dezelfde zin: "Die connectie tussen ons… dat is zo speciaal, hè?"

Soms ontmoet ik iemand die alles lijkt te hebben: lief, aanwezig, geïnteresseerd in mijn leven, rustig, veilig… Eigenlijk precies het soort man waarvan iedereen zegt: "dát heb jij nodig."
En ergens weet ik dat ook. Want met een verleden vol trauma, een zenuwstelsel dat nog geregeld in ninja-modus schiet en jaren waarin ik vooral moest...