We hebben allemaal die ene man gehad die ons zenuwstelsel volledig ontregelde en die we toch "chemie" noemden.

Ik start mijn weekend met mijn favoriete therapie: een uurtje bij Katrijn. Nagels in vorm. Hoofd leeg. Koffietje erbij. Tussen het vijlen en lakken door hebben we het over alles wat ons bezighoudt. Van moeilijke momenten tot situaties die zo absurd zijn dat je alleen maar kan gieren van het lachen. En ja, vaak gaat het over daten. Of beter...

Ik heb lang gedacht dat verliefdheid me moest overvallen. Vlinders, chemie. Dat gevoel van: ja, dit is 'm. En als dat er niet was? Dan was het dus niks.

Ik zit met een glas wijn in bad en probeer te ontspannen. Dat lukt ongeveer vijf seconden. Want vrouwen denken blijkbaar nooit 'nergens' aan. Zonder waarschuwing opent mijn hoofd een paar oude tabbladen. Zoals dat van emotioneel onbereikbare mannen die na intens contact ineens besluiten dat stilte ook een vorm van communicatie is.

In mijn allereerste Jungle-avonturen maakte ik nog een beginnersfout. Geen dramatische, gewoon zo'n fout die je pas ziet als je er een paar keer tegenaan loopt. En ja... dit speelde zich af tijdens de appocalyps, toen ik de illusie had dat ik een soort WhatsApp-goeroe was. Met alle gevolgen van dien.

Toen ik de Datejungle instapte, gedroeg ik me af en toe als een losgelagen puber op Whatsapp. Ik moest mezelf meermaals plechtig beloven: vanaf nu ga ik chill zijn. Geen paniek-appjes. Geen analyse van komma's. Geen "ik voel dat…"-berichten die eindigen met emotionele schade voor iedereen.

Je komt ze opvallend vaak tegen op datingapps: mannen die gekwetst zijn. Niet een béétje, nee … structureel gekwetst. Door hun ex. Door het leven. Door de kosmos. Maar vooral: door vrouwen.
Ze vertellen het meestal vrij snel, alsof het een soort algemene voorwaarden zijn." Door verder te praten ga je akkoord met emotionele afwezigheid, onregelmatige...

Is monogamie uit de mode? Ik krijg al stress bij het idee van één man… laat staan zeven potentiële vaders en een gedeelde agenda voor familie activiteiten. Maar makkelijk heeft monogamie het vandaag niet. Tegenwoordig betekent dat: een huis, een job, een therapeut én iets spannends naast de vaste partner. Vrijheid, heet dat dan.

De eindejaarsperiode is geen fan van singles.
En singles zijn ook geen grote fan van de eindejaarsperiode. Plots lijkt iedereen gekoppeld. Zelfs mensen waarvan je denkt: hé, jij ook al?

Vroeger wist je het in een dorp vrij snel.
Er was altijd wel een man waarvan iedereen wist: tja… leuk voor even, maar geen toekomstmateriaal. Niet omdat hij per definitie slecht was, maar omdat hij telkens weer hetzelfde spoor achterliet. Enthousiasme. Verwachting. Verdwijning. En daarna een volgende vrouw die dacht: bij mij zal het wel anders zijn....

Geluk is soms een kwestie van perspectief. Ik loop naar huis na een date in een gezellige wijnbar. De wijn was goed, het gesprek ook. Maar tegelijk weet ik: dit wordt 'm niet.

Vijf jaar lang kwam hij terug. Soms zachtjes, soms met tromgeroffel. En altijd met dezelfde zin: "Die connectie tussen ons… dat is zo speciaal, hè?"

Soms ontmoet ik iemand die alles lijkt te hebben: lief, aanwezig, geïnteresseerd in mijn leven, rustig, veilig… Eigenlijk precies het soort man waarvan iedereen zegt: "dát heb jij nodig."
En ergens weet ik dat ook. Want met een verleden vol trauma, een zenuwstelsel dat nog geregeld in ninja-modus schiet en jaren waarin ik vooral moest...

Ze zeggen het zo vaak dat het bijna irritant wordt: "Je moet eerst zelfliefde vinden voor je opnieuw kan liefhebben."
Ik rolde altijd een beetje met mijn ogen. Zelfliefde klonk te veel als een Instagram-quote. Maar goed… clichés zijn clichés omdat ze meestal waar zijn. Ook deze.

Het begon allemaal met een kapotte lamp en een Ikea kast die niet recht wilde staan. Pas toen merkte ik hoeveel ik zelf moest oplossen als single. YouTube werd mijn beste vriend. Uren zat ik te kijken naar tutorials van mannen met schroevendraaiers en veel te veel enthousiasme. Na een tijdje kon ik het allemaal zelf. En ik was...

Zijn profielfoto's zagen er veelbelovend uit: verzorgd, zelfverzekerd, met die typische glimlach van een man die weet dat hij goed op foto staat. Gelukkig deed de werkelijkheid niets af aan die charme. Jo was knap, galant en het gesprek liep vlot, al babbelde hij nét iets te veel over zijn werk. En over zijn ex(en). Ja, meervoud. En over...

In het begin vond ik het alleen zijn ronduit ellendig. Niet omdat ik niet van rust hou, maar omdat stilte soms hard kan klinken. Vooral op zaterdagavond, met een lege zetel naast je en Netflix die vraagt of je "nog steeds kijkt". Ja, natuurlijk kijk ik nog, wie anders?

De wetenschap heeft nieuws voor iedereen die denkt dat wij single vrouwen zielig met een kat op schoot zitten te wachten op een Tinder-prins: wij zijn gewoon gelukkiger.

Soms lijkt het alsof je, zodra je een nieuwe liefde hebt, automatisch de vraag krijgt:
"En? Wanneer gaan jullie samenwonen?"
Alsof dat de meetlat van succes is.